Ik weet het nog goed. De eerste keer dat ik naar het consultatie bureau moest. Hiervoor was mijn vriend al een keer of 2 geweest. Dat doet hij gewoon, hem lukt alles alles, op het irritante af. Hij was gelijk een toegewijde vader terwijl ik nog ontzettend moest wennen,  maar dat is een ander verhaal... eenmaal geparkeerd loop ik al zoekend naar binnen. Het zit in een school, niet echt duidelijk. Ik loop een wachthoek in met verschoningshokjes. En nu... Moet ik me melden.. Ga ik zitten... Er zitten al wat moeders die gewoon heel relaxt bezig zijn. Ik ga maar zitten besluit ik. Een beetje om me heen kijkend lees ik dat je alvast kunt wegen. Ik ga toch niet zomaar die weegschaal gebruiken... Ik zie het andere wel doen en voel me heel onwennig. Gelukkig word ik snel aangesproken door een medewerkster. Mevrouw Leenders vraagt ze? Ja, dat ben ik. U kunt hem alvast uitkleden dan kunnen we hem wegen en meten. Uuh ok. Waar laat ik alles? Ik sta te stuntelend met mijn tassen en kinderwagen. Probeer zo snel mogelijk te zijn omdat ze op mij wacht. na het wegen en meten moet ik haar volgen naar een kamertje. Hallo?!  Denk ik, ik sta hier met een naakt kind en ik ga echt niet mijn dure kinderwagen hier laten staan. Ze geeft aan dat ik mijn kindje in een dekentje kan wikkelen en mee kan nemen. Een dekentje? Shit ik sta voor schut. Niks meegenomen. Dan maar zo mee en straks snel aankleden. Ik laat de wagen maar tegen mijn zin staan omdat ik het allemaal even niet weet. Met een huilend kindje en na mijn gehannes met tassen en kleertjes ga ik naar binnen. Heeft u het boekje bij? Is er een boekje? Denk ik. Nee zeg ik zachtjes. Wat voel ik me stom. Gelukkig is alles goed, maar de volgende keer ga ik dit toch anders aanpakken. 

Zo is het idee van de cover van het consultatie boekje ontstaan. Die mag ik van mijzelf nooit meer vergeten! 

© 2015 - 2017 EatSleepPoop(Repeat) | sitemap | rss | webwinkel beginnen - powered by Mijnwebwinkel